ເປັນຫຍັງໝູ່ຄູ່ໃນສະໄໝຮຽນມັດທະຍົມຈື່ງຄົບກັນດົນ ນີ້ຄືສີ່ງທີ່ຫຼາຍໆຄົນສົງໃສມາແຕ່ດົນ ບໍ່ມີໝູ່ຄົນໃດສະນິດເທົ່າໝູ່ທີ່ຮຽນນຳຢູ່ມັດທະຍົມ, ມາເບີ່ງກັນເລີຍວ່າເປັນຍ້ອນຫຍັງ??

 

  1. ບໍ່ຕໍ່ແຫຼ.

ເປັນຕົວເອງ.. ໃຜເປັນຈັ່ງໃດ..ເຫັນກັນໝົດ, ໃຜຮຽນເກັ່ງ, ໃຜຮຽນອ່ອນ, ໃຜໂງ່, ໃຜສະຫຼາດ, ໃຜດຸໝັ່ນ, ໃຜຂີ້ຄ້ານ, ຮູ້ຮອດພໍ່ແມ່ໃຜເປັນຈັ່ງໃດ ມີເງິນ ຫຼື ບໍ່ມີ. ຮູ້ກັນໝົດ ບໍ່ຕ້ອງມາເຮັດເສແສ້ງໃສ່ກັນ

 

  1. ບໍ່ມີຜົນປະໂຫຍດ.

ສະໄໝຮຽນມັດທະຍົມ ບໍ່ມີຜົນປະໂຫຍດເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງຄົບກັນໄດ້ເພາະ “ມຶງກັບກູ” ຄືໆກັນ, ບໍ່ແມ່ນເພາະຄົບເພື່ອເພິ່ງພາອີຫຍັງກັນຫຼາຍ.

ຢ່າງໜ້ອຍກໍ່ພຽງແຕ່ “ກູຂໍກ່າຍແນ່” ເວລາເສັງ ຫຼື ກວດກາ

Image result for สมัยมัธยม ลอกการบ้าน

ເວລາເອົາໄປສົ່ງອາຈານ ຕອບຜິດຄືກັນກໍ່ມີຕະຫຼອດ ເພາະເຮົາໄປກ່າຍຂອງມັນ, ດີບໍ່ດີເຮັດເອງຍັງອາດຈະຖືກກ່ອນຊ້ຳ.

  1. ຮູ້ຈັກກັນຮອດພໍ່, ແມ່, ພີ່ນ້ອງ, ເຮືອນຊານບ້ານຊ່ອງ, ຮູ້ໃສ້, ຮູ້ຕັບກັນໝົດ.

ສະນິດກັນແບບບໍ່ມີຫຍັງປິດບັງ ສະນິດກັນຂະໜາດເອີ້ນຊື່ໝູ່ເປັນຊື່ພໍ່ມັນ, ບ່າງເທື່ອເອີ້ນຈົນຮຽນຈົບກໍ່ມີ, ບາງເທື່ອເອີ້ນຊື່ມັນ( ຊື່ງເປັນຊື່ຂອງພໍ່ມັນ ) ພໍ່ມັນຂານຕອບເຮົາກໍ່ມີ ເພາະພໍ່ມັນນືກວ່າເອີ້ນລາວ ທີ່ດີຄືໝູ່ຄູ່ບໍ່ຄຽດໃຫ້ກັນເລີຍ.

  1. ເລີ່ມຈີບຜູ້ສາວພ້ອມໆກັນ.

ດ້ວຍລີລາຄາລົມທີ່ເຖິງທຸກມື້ນີ້ຍັງເກີດຄຳຖາມກັບຕົວເອງວ່າ “ກູເຮັດໄປໄດ້ຈັ່ງໃດວະ” ແຕ່ກໍ່ເປັນການຈີບສາວແບບໃສໆ ຊື່ໆ ທັງໆທີ່ຮູ້ວ່າຈີບໄປກໍ່ເທົ່ານັ້ນ “ປານໝາເຫັນປາກະປ໋ອງ” ຈັ່ງໃດບຸແລະ 

ພາກັນລົມເລື່ອງສະໄໝນັ້ນນຳກັນມື້ໃດກໍ່ຄິດຢາກຫົວຕະຫຼອດ. ບາງເທື່ອກໍ່ຄິດດີໃຈນຳອີກ ທີ່ບໍ່ໄດ້ຈີບເປັນຈີງເປັນຈັງຈົນຂໍແຕ່ງງານ.

  1. ເຮັດຫຍັງໂງ່ໆຄືກັນ.

ໃນໄວມັດທະຍົມເປັນຊ່ວງຮອຍຕໍ່ລະຫວ່າງຄວາມເປັນເດັກນ້ອຍ ກັບໄວລຸ້ນທີ່ກຳລັງຈະເຕີບໂຕຫເປັນຜູ້ໃຫຍ່ ຈື່ງມີເລື່ອງໂງ່ໆໃຫ້ເຮັດແຕກຕ່າງກັນ. ເບີ່ງໄປເບີ່ງມາ, ຈົນບໍ່ມີໃຜສະຫຼາດກວ່າກັນໃນສາຍຕາຜູ້ໃຫຍ່ພາະຄິດວ່າການເຮັດຫຍັງແຕ່ລະເລື່ອງ ມີແຕ່ເລື່ອງໂງ່ໆ ທັງນັ້ນ, ມັນເລີຍຄົບກັນໄດ້ດົນ ເພາະບໍ່ຕ້ອງມີໃຜອາຍໃຜ.

  1. ກິນ, ນອນ, ທ່ອງທ່ຽວ ນຳກັນ.

ໄວມັດທະຍົມ ເປັນໄວທີ່ຕິດກັນປານເຂົ້າໜົມຕັງເມ, ໄປໃສໄປນຳກັນເປັນກຸ່ມເປັນແກ້ງ, ກິນກະກິນນຳກັນທັງທີ່ບໍ່ຄ່ອຍຈະມີອັນ ໃຫ້ກິນ, ນອນກະນອນເກືອກກີ້ງຢູ່ເທິງພື້ນຕຽງນຳກັນ.

ຫຼັບໄດ້ເພາະເມື່ອຍ-ເພຍ ທີ່ໄປຫຼີ້ນນຳກັນໝົດມື້, ຄວາມຜູກພັນມັນຈື່ງຖືກຫຼໍ່ຫຼອມຈົນກາຍເປັນເນື້ອດຽວກັນ ມື້ລະນິດ ມື້ລະໜ້ອຍ ຈົນແຍກກັນບໍ່ອອກ.

  1. ຖືກອາຈານດ່າ ຖືກລົງໂທດ ນຳກັນ.

ຈົນບໍ່ມີຢາງອາຍຫຍັງອີກແລ້ວ ໃໝ່ໆອາດຈະອາຍໝູ່ສະນິດທີ່ເປັນຜູ້ຍິງເປົ້າໝາຍຕາ ທີ່ຢູ່ໃນຫ້ອງດຽວກັນພໍດົນໆໄປ ທັງເຂົາທັງເຮົາກໍຊິນກັນໄປເອງຈົນບໍ່ມີໃຜອາຍໃຜ.

  1. ມີອະດີດ ແລະ ວິລະກຳຮ່ວມກັນມາຍາວນານ.

ໝູ່ທີ່ສະນິດຄົບກັນຈົນສະນິດ ຍ່ອມຈະມີເລື່ອງປະຫວັດສາດ ຫຼື ວິລະກຳທີ່ຮ່ວມກັນມາຫຼາຍລົດຊາດ, ຈົນເລົ່າບໍ່ມີມື້ໝົດຈັກເທື່ອ ທຸກຄັ້ງທີ່ກັບໄປຍ້ຽມຍາມ.

ໂຮງຮຽນທີ່ເຄີຍຮຽນນຳກັນ ກໍ່ຈະຈົດຈຳພາບໄດ້ທຸກພາບ ວ່າອັນໃດຢູ່ບ່ອນໃດ, ໝາກມ່ວງຕົ້ນໃດທີ່ເຄີຍຂື້ນ ໃຜຖືກອາຈານລົງໂທດບ່ອນໃດ, ແຕ່ລະຄົນຈັ່ງໃດ, ຈື່ໄດ້ໝົດ. ເຊິ່ງລ້ວນແຕ່ເປັນວິລະກຳແບບໂງ່ໆ ທີ່ບໍ່ແຕກຕ່າງກັນພໍເທົ່າໃດ.

  1. ຂໍເງິນກັນຊື້ເຂົ້າໜົມ ແທນການຂໍຍືມ.

ແຕ່ສະໄໝນັ້ນ ທຸກຄົນໄດ້ເງິນມາໂຮງຮຽນບໍ່ຫຼາຍປານໃດ ພຽງແຕ່ 5-10 ພັນກີບເທົ່ານັ້ນ ຈະຕ່າງກັນໄປຕາມຖານະຂອງແຕ່ລະບ້ານ ແຕ່ກະບໍ່ຫຼາຍ.

ຄວາມອົດຢາກປາກແຫ້ງ ຈື່ງມາເຍືອນແບບບໍ່ແຕກຕ່າງກັນປານໃດ. ການຂໍເງິນໝູ່ຊື້ເຂົ້າໜົມ ຫຼື ການແຊກັນ ຫຼື ໃຫ້ໝູ່ລ້ຽງ ຈື່ງເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ ການ “ ຂໍຍືມ ” ເງິນໝູ່ສະໄໝນັ້ນບໍ່ຄ່ອຍມີໃຫ້ເຫັນ ມີແຕ່ “ ຂໍເລີຍ ”  ຫຼື  “ ຂໍລືມ ” ເທົ່ານັ້ນ.

  1. ເຮົາມາເຈີກັນແຕ່ໃນແຕ່ລະຄັ້ງຫຼັງຈາກຈົບການສືກສາ.

ເຮົາຈະເຫັນວິວັດທະນາການ ຫຼື ການເຕີບໂຕຂອງໝູ່ໃນກຸ່ມແຕ່ລະຄົນ, ພ້ອມກັບໄດ້ລື້ຝື້ນຄວາມຫຼັງ ຄວາມຊົງຈຳເກົ່າທີ່ມີຮ່ວມກັນ.

 “ເຖິງວ່າມື້ນີ…ທຸກຄົນຈະມາໄກສໍ່າໃດກໍ່ຕາມ ແຕ່ເຮົາກໍມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ບໍ່ຕ່າງກັນຄື ຄວາມເປັນໝູ່ກັນທີ່ບໍ່ມີອັນກີດຂວາງລະຫວ່າງ “ມຶງກັບກູ” ໄປໄດ້.

ແຕ່ທັງໝົດນີ້ ມັນບໍ່ສຳຄັນວ່າຈະຮູ້ຈັກກັນໃນຊ່ວງໃດ, ສິ່ງສຳຄັນແມ່ນຄວາມຈິງໃຈຕໍ່ກັນຕ່າງຫາກທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາເປັນໝູ່ກັນມາຮອດປານນີ້!

ທີ່ມາ=> http://sb.in.th